Wie wij zijn

Mijn naam is Mariska van Beusichem. Als predikant ben ik graag dichtbij mensen. Ik probeer vanuit het perspectief van de Liefde naar hen te luisteren in de hoop dat zij zich ervan bewust worden hoe kostbaar zij zijn. Daarbij werk ik graag in een cross-over tussen kerk en samenleving.
Ik voel mij op mijn plaats in Kerk Utrecht West. Het is een een fijne gemeente midden in een multicultureel gedeelte van de stad. Interreligieuze contacten vind ik heel waardevol. In alle ontmoetingen wil ik steeds vooral ménsen zien en niemand van tevoren indelen in een groep.
Ik word in mijn werk en in mijn persoonlijk leven geïnspireerd door de mystieke theologie. Ik geloof dat God onvoorwaardelijke liefde is, een geheim dat ik nooit in de greep krijg maar dat mij wel te pakken heeft. Jezus is voor mij het gezicht van die liefde. 
Als protestants predikant geef ik grif toe dat de katholieke heilige Thérèse van Lisieux (1873-1897) mij veel heeft geleerd en voor mij een belangrijke geestelijke gids is op de weg van vertrouwen. 
Naast mijn reguliere werk als wijkdominee ben ik voor een deel van mijn tijd werkzaam als trekker van het Waardevol West project. In het kader van dit project geef ik regelmatig cursussen mystiek in Stadsklooster Utrecht, een prachtige plek op een steenworp afstand van de Wijkplaats, het gebouw waar onze gemeente bij elkaar komt. 









Een overpeinzing...

Wat is een beter symbool van onze stad dan de Domtoren? Als geboren en getogen Utechtse gaat er voor mij niets boven de Dom! Als ik vroeger met mijn ouders en zussen op vakantie was geweest hielden we aan het eind van de terugreis altijd een wedstrijd wie het eerst de Domtoren zag. En als mijn vader ons op zaterdag vanuit Tuindorp-Oost naar de padvinderij in park Oog in Al bracht, zei hij onderweg: ‘Kijk, de Dom gaat met ons mee!’ En inderdaad, de Dom was steeds vanuit een ander autoraampje zichtbaar.
De Dom is imposant, echt een toren om tegenop te zien. Zo vind je geen tweede! Tenminste, dat dacht ik. Tot ik op een fietstochtje door Leidsche Rijn plotseling een tweede Domtoren voor mijn ogen zag oprijzen. Een fraai exemplaar, een waar kunstwerk! Kijk zelf maar, ik heb hem gefotografeerd:



U heeft gelijk, deze toren is kleiner dan het origineel. Misschien is dat de reden dat hij ergens wat verloren bij een bedrijf achter een hek staat. De gedachte is misschien: ‘Kleiner dus minder interessant. Niet de moeite waard om veel aandacht aan te besteden.’
Als een ware dominee, die altijd een diepere boodschap bespeurt, bleef ik een tijdje bij het hek staan peinzen. Ik dacht erover hoe vaak wij geneigd zijn te denken in groter of kleiner, hoger of lager, meer of minder en daar vervolgens een waardeoordeel aan verbinden. Hoe vaak vergelijken we onszelf niet op die manier met anderen? Mijn gedachten gingen naar de Franse karmelietes Thérèse van Lisieux (1873-1897), in het geloof een belangrijke inspiratiebron voor mij.

Thérèse vertelt in haar autobiografie dat zij graag een heilige wilde worden maar dat zij zichzelf daarvoor te klein en te zwak vond. Toen kwam het beeld van een tuin in haar op. Thérèse bedacht dat je mensen kunt vergelijken met de tuin van Jezus. In die tuin wil hij rozen en leliën zien. Die zijn volgens Thérèse te vergelijken met de grote heiligen van de kerk (Thérèse was Rooms-katholiek). Maar in die tuin wil Jezus ook madeliefjes en viooltjes hebben omdat hij daar blij van wordt als hij uit de hemel naar beneden kijkt. Opeens zag Thérèse in dat het er niet om gaat hoe wij bij anderen afsteken maar hoe God ons graag ziet. Dit bracht haar tot de uitspraak: ‘De volmaaktheid bestaat erin diegene te zijn die God wil dat je bent.’ De vraag is dus niet hoe we zelf denken te moeten zijn. De vraag is: ‘Hoe ben ik aan mijzelf gegeven?’ Als we dat ontdekken kunnen we ervoor kiezen diegene met verve te zijn. Daarmee doen we plezier aan God die ons zo en niet anders heeft gemaakt.
Een fijne gedachte als we in het volle leven veel ballen in de lucht moeten houden. Of als er op een andere manier veel van ons wordt gevraagd. We hoeven niet verder te reiken dan in ons vermogen ligt. Voor andere dingen heeft God andere mensen gemaakt. Of je nu een grote bloem of een kleine bloem bent, een grote Domtoren of een kleine, je bent evenveel waard. Vergelijken is niet nodig. God heeft immers geen gelijken geschapen. We zijn allemaal uniek, onherhaalbaar. Als wij niet onszelf zijn zal die bloem altijd in Gods tuin ontbreken. Dat zou pas zonde zijn!

Vrede en alle goeds,
Ds. Mariska van Beusichem